poet kshirsagar

marathi poems

Sun, 17 Aug 2008 16:16:41 +0200

तापे वैशाखाचे उन्हं
तण वेचून काढलं
नांगरट झाली सुरू
सारी फोडली ढेकळं
येता वळीव धावून
ढेकळांचा फुले श्‍वास
पाणी भुईत शिरता
भळींचे सुटती पाश
अशी चाले मशागत
भर तापल्या उन्हात
मग रोजच्या कष्टाने
राही घाम निथळंत
--
लागे मृगाची चाहूल
माती लोण्यावाणी मऊ
पेरणीच्या तयारीत
बीज हातामंदी ठेवू
ठेवणीतलं निघालं
पेव फोडून काढलं
उगवण्या नवं कोंभ
मन भुईचं फुललं
चार थेंबही मृगाचे
किती सुखावून जाती
उन्हातले तेव्हा सारे
कष्ट विसरून जाती
बीज घेऊन भुईने
आत खोल रुजवलं
हुलकावणी मृगाची
तिचं मन तरसलं
भुई धावे ओढ्याकडं
थेंब थेंब पाण्यासाठी
कोरडेच पाण्याविना
काठ ओढ्याचे
---------------------
प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर

Comments

new poems

Mon, 14 Jul 2008 16:44:15 +0200

Dear sir/ madam/ friend

i allready started my blog
named prakashkshirsagar.blogspot.com
please read my poems, stories, articles. and also literature of our family. read it & give your comments.
tell this to all your friends.

prakash kshirsagar
sub editor, daily gomantak, panaji goa

क्‍यों

इस बंजर जमीन पर
उगाने की कोशीश
क्‍यों करते है यह लोग ?
इस जमीन को बंजर तो इन्होनेही बनाया था
फिर भी जमीन को क्‍यों कोसते है यह लोग
खाने की दावत तो देते है यह लोग
खातेभी है खूब जमकर पर...
खाने में लगते है कंकर
कंकर तो बनाते है यह लोग?
तो .. कंकर को क्‍यों कोसते है यह लोग
धूप में चलना तो पडताही है सबको
धूप तपती है, जलाती है
छांव की चाह करते है सब
पेड तो काटते है यही
फिर छांव को क्‍यों कोसते है यह लोग ?

-----------------------------------------

प्रतीक
तपती दोपहरमें चल रही थी वह
लिये कमरपर जल का डेरा
लेकिन कहा था जल उसमे
वह तो भरा था, केवल दुखसे
जल तो लिया आँखोंका सहारा
बगलमे उसके थी बच्ची
प्रतीक असहायता का
-----------------

दोष
चुभ गया काटा अगर
तो दोष उसका कैसा?
फूल अगर
तो दोष उसका कैसा?
खिलते खिलते कली
रूठ गयी पेडपर तो
उसका दोष कैसा?

- प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर,
ताळगाव गोवा

Comments

title-3869480

Thu, 13 Mar 2008 07:58:01 +0100

वास्तवाचे कटुत्व

आयुष्याच्या विस्कटलेपणावर वैतागलेली ती
घरातील कानाकोपरा आवरावा तशी मनाला आवरते
कोनड्यात अस्ताव्यस्त कपडे
सगळीकडे मुलांनी पसरलेली पुस्तके
कागदाचे कपडे आवरता आवरता
नाकी नऊ येतातच, तशीच
ती मनाच्या कानाकोपऱ्यातील कचरा
आवरते पुन्हा पुन्हा आणि वैतागतेही पुन्हापुन्हा
एक कोपरा आवरून झाला की पुन्हा दुसरा
असे सतत सुरूच असते तिचे आवरणे
आणि मुलांचे पुन्हा केर कचरा करणे
तद्वतच मनातील सुप्त आशा इच्छा आकांक्षांचो कोनाडे
ती आवरतेच आहे कित्येक दशके
ंचा पसारा, मनाचा आवारा
कोणतीच गोष्ट व्यवस्थित राहत नाही,
तेव्हा ती कातावते पुन्हा पुन्हा
दोष देते स्वतःलाच
आयुष्य म्हणजे तडजोड हे
तिला ठावून असूनही
तिचे वैतागणे सुरूच
दशकानुदशके, मागे वळून पाहताना
ती दचकते क्षणभर, कुठे आहे?
कुठे आहे, ते स्वप्नांचे आयुष्य?
एकच भोवती सत्य वास्तवाचे कटुत्व!

- प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर,
ताळगाव, गोवा

Comments

poem

Thu, 13 Mar 2008 07:47:37 +0100

मैं अपनी कहानी सुनाता हूँ
आजकल मैं अपनी कहानी सुनाता हूँ
अपने आपकोही।
किसीको समय नही है।
चाहत भी नही है।
दुसरोंका छोडो मुझे अपनेको भी
समय कहा की मै अपने
दिल की बात सुन लू।
फिरभी कभी कभी
दिल चाहता है
की मै अपनी कहानी सुन तो ले लुंगा
मनही मन मे केवल

- प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर,
ताळगाव, गोवा (403002)

Comments